Mieszkanie w Harlemie, w którym Iza miała spędzić następne dwa lata nie było zachwycające, jednak decyzja o szukaniu czegoś "przyjaźniejszego" zapadła dopiero po tym, gdy dwa piętra niżej znaleziono ciało kobiety: "przyczyna zgonu-niewyjaśniona". Jednak sam fakt w zupełności wyjaśniał dlaczego natychmiast należało się stamtąd wyprowadzić. Zbiegło się to w czasie z zupełnie inna zmianą: nauczyciele z broadwayowskiej szkoły zaproponowali, by Iza spróbowała dostać się do SAB (School of American Ballet) jednej z trzech najlepszych szkół na świecie. Jak się można łatwo domyślić- zaryzykowała.

Po egzaminie mama Izy została wezwana do gabinetu pani dyrektor i usłyszała pytanie: ?Kiedy ją może Pani przywieżć?. Problem był w tym, że Iza była już ?przywieziona- i ze względów finansowych powrót do Polski i kolejny lot kompletnie nie wchodził w grę. I tak w oczekiwaniu na miejsce w przyszkolnym kampusie Iza rozpoczęła szkołę i zamieszkała w...klasztorze. Hiszpańskie zakonnice charakteryzowały się głównie tym, że nie mówiły w żadnym innym języku niż hiszpański i nie znosiły sprzeciwu. Przez półtora mięsiąca Iza zrywała się z zajęć by przed "godziną policyją" zdążyć zamknąć się w swoim kilkumetrowym pokoiku pełnym metalowych sprzętów, które mama przed wyjazdem do Polski bezskutecznie próbowała ozdobić gadżetami naprędce kupionymi w Macys. Pewną niedogodność stanowili również złodzieje, którzy uwielbiali wystawać pod murami czekając na łatwy łup.

Po 45 dniach Iza zamieszkała w kampusie. To był szczęśliwy dzień.

Przez dwa i pół roku wszystko szło jak z płatka. No prawie. Iza poza nauką musiała zarabiać np. na baletki i pointy (60 $ jedna para na tydzień). Sprzątała w studiach tanecznych, sprzedawała baterie na ulicy przy Times Square i trenowała kilkanaście godzin dziennie, siedem dni w tygodniu. Ciało tego nie wytrzymało. Kontuzja kręgosłupa, po której posłuszeństwa zaczęły odmawiać również kolana i kostki. Mały koniec świata. Po raz pierwszy coś nie zależało od niej. Nie była w stanie wygrać z bólem. Wróciła do Polski i wiedziała że już nie zatańczy.

Z depresji wyrwała ją propozycja zagrania w telewizyjnym filmie "Litwo Ojczyzno moja" w reżyserii Tadeusza Bystrama. Podczas zdjęć Iza nieoczekiwanie zrozumiała, że aktorstwo jest w stanie załatać dziurę w jej sercu, jaka powstała po tańcu.

Cztery miesiące po opuszczeniu Nowego Jorku znów była w samolocie. I co dziwne czuła jakby leciała do domu, wiedziała że tym razem musi się udać... Choć jej serce zawsze będzie w Polsce, przyrzekła sobie, że jeżeli wróci to tylko na swoich własnych warunkach.

Zaraz po przylocie do NY rozpoczęła studia w The Lee Strasberg Theatre and Film Institute oraz zatrudniła się jako modelka w agencji Q models. Szybko jednak zrozumiała, że szkoła i doświadczenie to jedno, ale żeby zacząć grać w filmach musisz mieć agenta, a agenci mieszkaja w Los Angeles. Wiedziała, co musi zrobić. Był 1999 rok.

Od tamtej chwili Iza zagrała w kilkunastu produkcjach, były lepsze momenty jak ten, kiedy zobaczyła swoją kilkudziesięciometrową postać wiszącą na Sunset Bulwar na plakacie pierwszego filmu "Coyote Ugly" ("Wygrane Marzenia") jak i te gorsze, kiedy tygodniami czekała na telefon od agenta.

Jednak Iza nie czeka, żeby cud spadł z nieba, sama szuka projektów i je nawet sama produkuje, pukając od drzwi do drzwi, aż ktoś w końcu otworzy. Film "Bye-Bye Blackbird" ("Na Trapezie") udowodnił, że nawet lęk wysokości nie zatrzyma jej marzeń- Iza przeszła 3-miesięczny trening na trapezie, aby wiarygodnie latać jako "Alice".

Dwa lata temu zagrała główną rolę w drugiej części filmu "Save the Last Dance" ("W Rytmie Hip Hopu 2" ) - historii o baletnicy, która wbrew przeciwnościom postanawia tańczyć taniec nowoczesny. Pewien rozdział się zamknął - jej życie zatoczyło koło, a zewsząd posypały się propozycje. Od dwóch lat kręci film za filmem, udziela wywiadów, pozuje, promuje, pisze piosenki, szuka domu, jeździ do Polski (zawsze na własnych warunkach) i tęskni.... Powinna to sobie wpisać w cv |umiem naprawdę świetnie tęskni|...